In onze 2-wekelijkse rubriek 'Neteland zendt haar dochters uit' volgt Nnieuws Esther Engels afkomstig uit Westerlo, maar ze woont in Herentals. Esther vertoeft sinds midden april in Montpellier France voor een taalopleiding. Een taal leer je het best in het land zelf. Is dat zo Esther (deel 2) ?
Een enthousiaste Esther : 'Bonjour mes amis! Ondertussen heb ik het zonnetje even naar jullie gestuurd, want ik wou nu ook niet té egoïstisch zijn, vandaar... Een beetje later dan verwacht schrijf ik jullie nog eens vanuit La douce France. Het is hier nog steeds super, alleen had ik het de afgelopen week wat moeilijk met mezelf en daardoor vond ik geen tijd om jullie te schrijven, mijn excuses hiervoor. Begin mei kwam Griet, onze begeleidende instructrice van VDAB, op bezoek hier in Montpellier. Het werd een leuk weerziens met de ganse groep.
Vlaamse bescheidenheid
Nadien bezocht Griet, samen met Maria (begeleidster vanuit het taalinstituut hier), ieder van ons individueel op onze stageplaats voor een korte evaluatie en check-up. Het werd een aangename babbel, eerder dan een evaluatie. Tijdens onze babbel viel het Maria op dat er toch wel een heel groot cultuurverschil is tussen de Belgen en de Fransen wanneer het gaat over je eigen kwaliteiten en tekorten. Als Belg, of toch zeker als Vlaming, zijn we blijkbaar eerder geneigd onze tekorten op te sommen en onze kwaliteiten te 'counteren' met onze tekorten. De Vlaamse bescheidenheid waar we het nogal eens over hebben...
De Fransen daarentegen vinden het moeilijk om bij zichzelf tekorten vast te stellen of te benoemen; zij zien enkel hun kwaliteiten en vergroten die dan ook nog eens graag uit.... Arrogant zou je denken; nee, eerder zelfbewust én positief vind ik. Maria vertelde ook dat ze reeds meermaals een soort van onzekerheid of twijfelen aan jezelf had ondervonden bij ieder van ons en dat ze dat tot nu toe niet had kunnen plaatsten, maar ze was opgelucht dit onderwerp eens eindelijk wat dieper te hebben besproken, want het is inderdaad wel belangrijk dit cultuurverschil te kennen.
Stel dat hier een Fransman en een Belg, met dezelfde kwaliteiten en kennis, gaan solliciteren voor eenzelfde job dan is het duidelijk dat 9/10 de Fransman de job zal binnenhalen terwijl de Belg minstens evengoed gekwalificeerd zou zijn.
Griet en ik beloofden dan ook aan Maria wat meer op de Franse manier te gaan denken én ons vooral te focussen op onze kwaliteiten, op een positieve levensvisie en het aanvaarden van positieve opmerkingen van anderen. Een hele opdracht, maar wel een leuke. Dus liefste mensen, aangezien Griet afkomstig is van de Kempen en ik (voorlopig) ook nog even in de Kempen zal wonen: niet schrikken, niet denken dat we arrogant geworden zijn maar we gaan onszelf wat meer "verkopen" en jullie complimentjes vanaf nu aannemen als een geschenk in de plaats van ze af te wimpelen met een excuus... Je bent gewaarschuwd.
Tijdens het bezoek van Griet vroeg ze aan ieder van ons nog een "quote" om ons verblijf tot hier toe te beschrijven... Ik koos voor de quote "Chercher le bonheur dans cette vie, c'est là le véritable esprit de rébellion."
Deze quote las ik op een van de eerste pagina's van een Franse roman. Het is een quote van Henrik Ibsen, een Noors toneelschrijver en dichter. De quote sprak me meteen aan toen ik hem las. Immers, mijn verblijf hier heeft me nóg meer bewust gemaakt van het feit dat ieder zijn/ haar geluk zelf moet zoeken en daarvoor soms harde keuzes moet maken. Mijn keuze om 7 weken naar hier te komen werd ook niet door iedereen geapprecieerd, en het feit dat deze 7 weken nu eens echt alleen voor mezelf gingen zijn kwam ook wel wat raar over bij sommigen.
Ik verloor er zelfs een aantal zogezegde vrienden door, die zich "in de steek gelaten" voelden doordat ik er niet meer voor hen kon zijn... Maar toch ging ik er voor, toch koos ik ervoor om mijn geluk hier te komen zoeken.... Misschien inderdaad wel wat rebellistisch, maar ik heb er nog geen seconde spijt van en zoek nog af en toe naar m'n geluk, maar ik denk dat ik het al een beetje gevonden heb...
En morgen zondag voor de goei stemmen, hé.
Bisous, Esther.'
